JO & VICKY, 2005, oktober, transparante tape


© Els Soetaert


"Kleefband komt als materiaal voor een tweede huid tegemoet aan de verbeeldingswereld van de kunstenares. Zij schepte ondertussen verschillende installaties uit kleeflint. Na ze volledige te hebben beplakt, haalt Els Soetaert de objecten (stoelen, tafels,...) en lichamen uit hun plastieken omhulsel zodat enkel de representatie van de omtrek, de huid, bewaard blijft. De voorstelling van een tafel, stoel of een lichaam wordt een uiterst kwetsbaar, indeukbaar ding, als deze met leegte is gevuld. Het willen bewaren via ontdubbeling kan als een nostalgische activiteit worden geïnterpreteerd, waarbij de kopie in dit geval de kwetsbaarheid van het origineel lijkt aan te raken. Anderzijds lijkt de installatie door zijn coconachtige structuur het origineel of de bron te suggereren. Via de de representatie van een huidoppervlak wil Els Soetaert ook het belang van het voelen, de tastzin, het (aan)raken veruitwendigen. De kunstenares wil gewonde, verwaarloosde en kwetsbare plekken opnieuw van een voelende huid voorzien."
(uit Het doorbreken van een illusoire ruimte? Over het bedrog van het gezicht, de leegte en de grenzen van de ruimte van de representatie, Sofie van Loo, kunsthistorica, de volledige tekst is opgenomen onder en meer)




JO & VICKY werd gesponsord door TESA-Belgium.